Het was in 2002 dat ik mijn laatste LBL fietste.
Een kletsnatte koude aflevering en ik besloot dat het mijn laatste keer was,in de regen fietsen is niet voor mij weggelegd.
Na afloop van de aflevering 2011 liet Jaap weten dat hij zijn racefiets in de Maas zou gooien.
Het begin:
De SPNH bus arriveerde op de camping. Alle gasten en zo ook de eigenaren liepen uit om dat te aanschouwen. De touringcar kon maar net de draai maken. De jochies van de eigenaren werden helemaal wild bij zo'n buitenkansje om op de bestuurdersplaats te mogen plaats nemen. Er werden diverse foto's genomen. We oogsten bewondering en dat voelde goed. De avond duurde maar kort. Vroeg naar bed. Slapen ging maar matig ondanks dat ik op de speciale chaufeursplaats mocht liggen. Een lage ruimte en afgesloten van de buitenwereld. Niks voor een hypochonder. Fem en Jouke in mijn tentje.
De wekker ging om 5 uur. Jaap en Pierre hadden geen oog dicht gedaan. Het was geen heimwee. Er ging een onrust door hun hersenen. Een matig ontbijt (koffie en een broodje kaas) en dan met de bus op naar de start. De bus geparkeerd op een brede weg. Beginstempel gehaald en dan wachten op een paar mannen die de wc's nog moesten bezoeken.
De start:
Jouke, Kees, Jaap, Pierre, Dick, Femke, Johan, Gerard, Cor en ik. Het begin door Luik. Femke voelde een spat regen . Dick voelde ook iets. Tenslotte voelde ik ook nattigheid. Neen hé, niet weer. Luik nog niet achter ons of we waren al drijfnat. Te dun gekleed. Een dik wolkendek. Teruggaan is geen optie. Dat moet je jaren later nog aanhoren. De eerste klim was begonnen. Even warm trappen. Dan weer dalen. Koud. Mag ik weer klimmen vroeg Femke dan krijg het weer warm. De volgende klim was een mooie, de Chambralles max. 20 %. Op de top liep vriend Kees zijn buitenband er af. Wachten. Jouke ging drukken aan de kant van de weg (poepen voor de man met de pet) Verder fietsen. Geen stukje was vlak. Prachtige omgeving maar we hadden het steenkoud. Na 45 km de eerste ravitailering. Daar stond Ineke Booms. Jouke en Jaap kregen een vuilniszak. Het waren de laatsten. Jaap had de klink van de deur van Ineke's auto al vast om in te stappen. Hij durfde niet. Bang om af te gaan. We gingen klapperend van de kou verder. Dick, Cor, Gerard, Pierre en Johan gingen moedig door naar de 245 km en Femke, Jouke, Kees, Jaap (met enige moeite), en ondergetekende waren zo verstandig om de 170 km te nemen.
Op naar de Wanne de volgende beklimming van betekenis. Boven opnieuw stempelen en wat eten. Nog steeds steenkoud. Inmiddels een 80 km gefietst. Dalen en de Stockcou max 21 % op. Kloteklim. Slecht wegdek. Het drame Kees was intussen al een tijdje aan de gang. Kees zijn darmen gingen heftig tekeer. Zijn kont deed niet wat hij wilde. Met een van pijn verwrongen gezicht slingerde Kees verder. Een keer of 5 , al dan niet met toiletpapier, dook Kees de bosjes in. Een hevig gekreun maar ik zal de details besparen. We zijn tenslotte zonder Kees verder gefietst. Trouwens veel plassende mannen langs de weg gesignaleerd.
Het werd droog:
De regen hield op. Jaap herstelde. Er werd weer gelachen. We fietsten nu lekker. Na een 120 km opnieuw stempelen en wat eten. Steeds weer banaan en ontbijtkoek. Ook Kees was tot onze verbazing al gearriveerd. Verlangend naar een volgende wc stop. Dan op weg naar de Redoute met een max van 22 %. De klim was begonnen. Femke reed voor me. Ze reed bij me weg. Jouke en vooral ik brulden ; rustig aan onderschat hem niet. Femke gaf nog meer gas. Jouke er achter aan. Femke reed als een duivel omhoog. Jaap en ik , niet meer de jongsten, deden het wat rustiger. Ik vreesde deze klim. Op de top heb je het zwaarste al gehad. redelijk wat publiek. Een kick als je hem hebt bedwongen zonder af te stappen. Ik denk dat een ieder van ons fietsend is boven gekomen. Als dit niet het geval is dan zullen we het nooit horen.
De laatste kilometers:
Nog een 24 kilometers volgens het schema maar het werden er wat meer. Jouke en Fem wisten aan te pikken bij een 3 tal hele snelle mannen. Jaap en ik in een iets rustiger groepje daar achter. We denderden Luik binnen. Langs de bus. Op naar het eindpunt. Daar was het gezellig druk. De geur van warme worst en bier. Even doorwarmenen wachten op Kees, dan terug naar de bus. Omkleden en warme koffie. Het was inmiddels 16.30. Het wachten op de anderen was begonnen. We hadden tijd om chinees eten op te halen.
Pas rond de klok van 20.30 kwamen de andere mannen bij de bus. Een geweldige prestatie. Ik vond de 170 km versie, vanwege de regen en kou, al loodzwaar. Hulde aan de mannen. Vooral aan de jonkies Pierre en Johan vanwege hun eerste superlange en loodzware tocht.
Terug op de camping:
Prachtige verhalen. Iedereen moe maar tevreden. Ondanks het slechte weer een geweldige dag. Bier vloeide overmatig en de fles wijn ging driftig rond. Vruchtensap en cola voor de echte sportlui. Redelijk vroeg de kooi opgezocht. Meteen in slaap gevallen en niets van het gebonk van Jaap gehoord. De volgende ochtend lekker vers stokbrood met verse koffie. Wat is het leven mooi op die momenten.

Cees Roemer